De voet van Keizer Karel
Watermolen van Klapscheut

Reeds van in de jaren 1400 wordt melding gemaakt van een watermolen in Wambeek. Het was een lemen huis en daarbij een watermolentje met onderslagrad, alles in hout. Het watermolentje kon enkel werken gedurende de winter, gezien het kleine verval en het gebrek aan water. In de zomer lieten de boeren hun graan in de omliggende windmolens malen.

In 1572, tijdens de regeerperiode van Filips II, werd besloten een voor die tijd moderne molen te bouwen met bovenslagrad en met aftakking van de beek in een spaarvijver. Het houten waterrad werd geplaatst aan de zijgevel van het woonhuis, één der eerste stenen huizen in Wambeek.

In 1910 werd de watermolen, die zich achter de schuur bevindt, grondig vernieuwd. Het houten rad en het raderwerk binnenin waren immers totaal versleten. In Haaltert, bij de bekende molenbouwer Henri Van De Velde, kon de toenmalige molenaar een compleet gietijzeren raderwerk, voor drie koppel maalstenen, bemachtigen. Buiten kwam er een fraai bovenslagrad in plaatstaal. In de watermolen werd zowel graan gemalen voor diervoeder (gerst, rogge, haver) als voor broodmeel (tarwe).

In 1983 stopte de laatste molenaar met malen.
De Klapscheutmolen had meer dan 400 jaar gedraaid. Het rad staat nu in rust, vergeten de snelheid van 12 to 15 toeren per minuut. De kwartsmaalstenen draaien niet meer, de sluisdeur blijft voor het rad gesloten.

Op 12 september 1991 werd de watermolen erkend als beschermd monument en werd een begin gemaakt met de restauratie van de molen.